Zbiorowa wystawa pięciu fotografek „Kadry nieistniejącego filmu” w Szklarni
Zbiorowa wystawa pięciu fotografek „Kadry nieistniejącego filmu” w Szklarni
Where the Wind Stays, Iza Romanik
Kameralny, nastrojowy film krótkometrażowy opowiadający o kobiecie, która wraca do rodzinnej wioski, by nagrać wiatr zapamiętany z dzieciństwa. Wędrując po pustych polach i opuszczonych ścieżkach, zaczyna dostrzegać ślady życia, które kiedyś tam zostawiła. Wiatr staje się jej przewodnikiem i świadkiem, odsłaniając wspomnienia, o których próbowała zapomnieć. To poetycka opowieść o tęsknocie, tożsamości i miejscach, które wciąż w nas żyją, nawet gdy myślimy, że dawno z nich wyrośliśmy.
Kiedyś byłam różą, Kaja Gomez-Cabrero
Po gwałtownym rozpadzie związku, Sara przeprowadza się do mieszkania odziedziczonego po babci, by poukładać sobie życie na nowo. Jednak od pierwszych dni zaczynają dziać się wokół niej niepokojące rzeczy.
Z korytarza dochodzą urywane rozmowy, nocą słyszy kroki w salonie, a na jej ciele pojawiają się niewytłumaczalne siniaki.
Każda noc odsłania kolejną warstwę tajemnicy, a to, co dzieje się w mieszkaniu, zaczyna przeczyć racjonalnemu wytłumaczeniu.
Gepetto, Kamila Jantos
Gepetto to intymna opowieść o samotności twórcy i jego pragnieniu miłości. W akcie desperackiej potrzeby bliskości Gepetto tworzy kobietę – istotę, której rodząca się świadomość próbuje odnaleźć odpowiedź na pytanie, kim jest. Zanim będzie mogła pokochać swojego stwórcę, musi zmierzyć się z własnym człowieczeństwem, potrzebą wolności i prawem do samostanowienia. Film staje się refleksją o granicach miłości, o tym, czy bliskość można stworzyć, czy tylko odnaleźć, oraz o cenie, jaką płaci się za próbę ukojenia samotności poprzez drugiego człowieka.
To co zostało, Daria Chadryś
Surowy, bolesny i niezwykle powściągliwy dramat psychologiczny lat 60. Kobieta porzucona, lecz nie złamana. Cisza mówi więcej niż dialogi. Czarno-białe zdjęcia podkreślają emocjonalne wyjałowienie przestrzeni, w której żyje Ursula. Główna postać jest przejmująca, pełna napięcia, wewnętrznego bólu i godności. Film jest trudny. Pozostawia swoje kadry długo w naszej pamięci.
To co we mnie!?, Magdalena Cydzik
Postać główną spotykamy w bliżej nieokreślonym miejscu, a być może nie jest to nawet miejsce. Uwikłana w plątaninie myśli i emocji, próbuje wydostać się z matni i znaleźć w sobie odpowiedź na pytanie: jaka naprawdę jest jej natura? Porywcza, bezkompromisowa i pełna ekspresji czy wręcz przeciwnie? Czy wie co chce wybrać by żyć w zgodzie ze sobą?